ΜΕΡΟΣ 2
Μία εβδομάδα πριν από τον γάμο, ο Ρόμπερτ εξαφανίστηκε. Το φορτηγό του είχε φύγει, το τηλέφωνό του ήταν κλειστό και κανείς δεν τον είχε δει. Τότε βρήκα ένα σημείωμα στο τραπέζι της κουζίνας που έλεγε: «Λυπάμαι. Δεν μπορώ να το κάνω άλλο αυτό». Καμία εξήγηση. Κανένα αντίο.
Η μητέρα μου μού είπε να φύγω και να αφήσω το σύστημα να πάρει τα παιδιά. Συγγενείς και φίλοι έλεγαν το ίδιο πράγμα. Μου είπαν ότι ήμουν πολύ μικρός για να πετάξω τη ζωή μου στα σκουπίδια. Αλλά όταν κοίταξα εκείνα τα δέκα φοβισμένα πρόσωπα γύρω από το τραπέζι της κουζίνας, ήξερα ότι δεν μπορούσα να τα εγκαταλείψω.
Στο γραφείο της κομητείας, μια κοινωνική λειτουργός με προειδοποίησε ότι δέκα παιδιά ήταν πάρα πολλά για ένα άτομο. Παρ' όλα αυτά, υπέγραψα τα έγγραφα κηδεμονίας. Οι υιοθεσίες χρειάστηκαν χρόνια, αλλά στην καρδιά μου, έγιναν δικά μου εκείνη την ημέρα.
Τα πρώτα χρόνια παραλίγο να με διαλύσουν. Δούλευα σε μια αποθήκη υφασμάτων την ημέρα και έραβα στολές το βράδυ. Τα παιδιά βοηθούσαν όπως μπορούσαν. Η Αμάντα μαγείρευε, ο Ντέρικ έφτιαχνε πράγματα, η Σου έπλενε τα ρούχα και τα δίδυμα μάλωναν για τις δουλειές του σπιτιού.
Δεν ξαναβγήκα ποτέ ραντεβού. Κάθε φορά που κάποιος άκουγε τη λέξη «δέκα παιδιά», εξαφανιζόταν. Αλλά δεν μετάνιωσα για την επιλογή μου. Με τα χρόνια, τα παιδιά μεγάλωσαν. Έγιναν νοσοκόμες, δασκάλες, μηχανικοί, ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και βοηθοί άλλων. Πέρασαν τριάντα χρόνια και κάθε Σάββατο, επέστρεφαν σπίτι με τα δικά τους παιδιά, γεμίζοντας το σπίτι με θόρυβο, φαγητό και αγάπη.
0 comments:
Post a Comment